مجتبی ومحمد رضا ومهدیار خوشگل های مامان

طفلی محمدرضا ما موریت داشت که فقط اونو بپاد ...

انجا که رسیدیم مهدیار اروموقرار نداشت وقتی میرفتم نماز بخونم میرفت برای خودش انگار نه انگار که کجا میرم شاید گم شم ...

سلام پس از یه مدت طولانی دوباره شروع به نوشتن کردم یه خورده مریض بودم الحمدلله برطرف شد میخوام از خاطره مشهد شروع کنم در راه مهدیار تو هواپیما شیشه هواپیما را تمیز میکرد تو دلش میگفت وای چقدر کثیفه چطوری اون پایین را نگاه کنم ...

سلام دیروز بچه ها را به سلمونی بردم اقای سلمونی بعد از اینکه نگاهی به بچه ها انداخت گفت کوچکه میشینه ومن هم بعد ازکمی تردید گفتم ایشالله ومهدیار جون خیلی روسفیدم کرد تکون نخورد وگاهی شونه را ور میداشت موهاشو شونه میکردواقا محمدرضا ومهدیار هم به ترتیب کارهاشون را انجام دادند چند روزی نیستیم داریم میریم امام رضا بعضی شبها توخونمون بابام به مادرم میگه میخوام برم امام رضا  بخدا دلم تنگه دیگه بابام به مادرم  میگه امام رضا مریضها را شفا میده    دوای درد مردمو از طرف خدا میده اگه لایق باشم نائب ازیاره همه دوستای مهربون ازجمله مامان ایلیا جون و باران مهربون ونایسل جون ومامان خوب امیر علی وامیرحسین وبهار مهربون&nb...

سلام برای دنیایت چنان باش که تا ابد زنده ای وبرای اخرتت چنان باش که فردا می میری      حضرت علی  ع مطلبی که میخوام بنویسم راجع به دیشب که به اصرار محمدرضا به شهربازی واقع در خیایابان ابشار رفتیم محمدرضا ومجتبی چند تا بازی سوار شدند وخیلی خوشحال بودند ومهدیار هم بغل مجتبی سوار هواپیمایی شدند که میرفت بالا دوباره برمیگشت پایین هم لب بر میچید وهم کنجکاو بود ببینه چه خبره یه منظره جالبی بود ولی سوار بشقاب پرنده نشدندچون مجتبی مثل من کمی از ارتفاع واهمه داره ولی بابای بچه ها قبول نکرد بامحمدرضا سوار بشقاب پرنده شدند سوار شدن همان وپیاده شدن باحالی که حالش خیلی بد بود خیلی ترسیده بودم که تو این شهر غریب چکار ک...

میخواستم برای پدرم هدیه ای بخرم گل گفت مرا برای بابای مهربانت بگیر ماه گفت مرا در فکر فرو رفتم ناگهان صدایی شنیدم این صدا صدای قلبم بود که گفت مرا برای بابای مهربانت پیشکش کن ...

این هم اقا مهدیار در حال نماز خواندن ...